Koffie bij Kreukelbaard

In het bos waar ik zo vaak kwam, leek wel iets veranderd. Terwijl ik daar liep merkte ik dat ik steeds meer op mijn hoede raakte. Ik voelde de haartjes in mijn nek kriebelen. Ik keek rond, maar kon niets ontdekken wat anders was dan anders. Totdat ik ineens het gevoel kreeg, niet alleen te zijn. Op dat moment kwam Kabouter Kreukelbaard, een oude vriend, weer tevoorschijn. Na jaren van afwezigheid was hij ineens terug. En hij kwam niet zo maar terug. Hij nodigde me uit om met hem mee te gaan en zo zijn dagelijkse belevenissen in de natuur samen met mij te ervaren.

Als u deze verhalen leest, of voorleest aan uw kinderen of kleinkinderen, laat u dan meenemen door de magie van het verhaal om zo te ontdekken dat fantasie en werkelijkheid misschien wel dichter bijeen liggen dan gedacht.

Ik ben kabouter Kreukelbaard erg dankbaar. Hij heeft me meegenomen naar plaatsen die onbereikbaar leken. Hij heeft me geleerd dat niets onmogelijk is als ik er maar zelf in geloof. Een echte vriend die dichter bij me is dan ik ooit heb geweten. Een vriend die me nooit in de steek laat.

1. Koffie bij Kreukelbaard

Vandaag heb ik besloten om maar eens de verhalen te gaan vertellen van kabouter Kreukelbaard. Waarom? Omdat ik het leuk vind en omdat kabouter Kreukelbaard mij dit heeft gevraagd. Waarom ik, zal je denken? Nou dat komen we wel aan de weet in een van zijn verhalen hoop ik. Het is in ieder geval zo dat ik kabouter Kreukelbaard al hééél lang ken. Vroeger toen ik nog klein was maakte ik al contact met zijn vriendjes en later leerde ik hem zelf kennen doordat ik verhaaltjes voor het slapen gaan wilde vertellen aan mijn twee dochtertjes. Dus kabouter Kreukelbaard is al een oude bekende van me. En nou zeg ik oude bekende, maar hij is veel ouder dan ik hoor. Hij is al 367 jaar. Het is een leuk klein manneke van zo’n 50 cm groot. Hij heeft een rode broek aan met een hemels blauw-wit geblokt jasje en natuurlijk een rode puntmuts. Aan zijn voetjes draagt hij bruine leren laarsjes met veters. Een leuk ventje om te zien hoor. Hij heeft altijd rode wangetjes van het buiten zijn, want daar is hij altijd te vinden. En natuurlijk heeft hij een witte baard die altijd in de war zit. Daarom hebben ze hem Kreukelbaard genoemd. En er is nog een reden waarom hij zo heet maar dat vertel ik je later. We gaan Kreukelbaard volgen op zijn dagelijkse wandelingen in de bossen en we luisteren naar wat hij te zeggen heeft, wat hij meemaakt en waarschijnlijk gaan we ook wel mee naar zijn huisje. Hij heeft gezegd dat hij precies weet waar en wanneer ik met hem mee wil, of over hem wil schrijven. Het is net of hij mij al beter kent dan ik hem. Voor vandaag ben ik bij hem uitgenodigd op de koffie om eens kennis te maken. Dus ik ben al vroeg onderweg naar het bos waar hij woont. Welk bos vraag je nu natuurlijk, maar dat kan elk bos zijn. Hij heeft me dan ook gezegd dat ik naar een bos moet gaan waar ík denk dat er kabouters zitten. Aan de rand van dat bos wacht hij me dan op en hij brengt me dan naar een plek waar hij wat werk te doen heeft of waar hij woont of waar iets gaat gebeuren. En dat hoeft dus niet precies dat bos te zijn waar ik nu naar toe ga. Spannend hoor, maar ja we zullen wel zien.

Dus hier sta ik dan aan de rand van een mooi bos waarvan ik weet dat het voor mijn gevoel spannende plekjes heeft met hele smalle paadjes waar je jezelf overal kunt verstoppen. Ik besluit een paar stappen op zo’n paadje te zetten en vraag me af of Kreukelbaard wel komt opdagen of dat hij wel weet naar welk bos ik ben gegaan. ”Ha,twijfelde je aan me?” hoor ik ineens achter me, en ja hoor daar staat hij, precies zoals ik je al beschreven heb, een blauw-wit geblokt jasje en rode broek. Zijn puntmuts een beetje scheef op zijn hoofd, een mooie witte baard, waar geen kreukel in te bekennen is en in zijn hand heeft hij een stok waar aan de bovenkant  één blaadje aan groeit. “Nou, ben je uitgekeken, nooit een kabouter gezien of zo, kom we gaan op weg” zegt hij. Hij draait zich om en loopt een paadje in. Ik ga hem achterna en besef dat ik terug loop naar de rand van het bos waar ik begonnen ben. Maar het lijkt wel of het nu veel langer duurt. Ik zie helemaal geen bosrand, het bos wordt alleen maar dichter en dichter, en stiller. Ik besluit om de stoute schoenen aan te trekken en Kreukelbaard te vragen hoe dat kan. Nog voor ik de vraag kon stellen zegt Kreukelbaard zonder dat hij stopt met lopen of om te kijken: ”Op het moment dat ik met jou contact maak zit je in mijn wereld en zijn de dingen veranderd. Ja, het is nog wel hetzelfde bos hoor, wees niet bang, maar normaal zie je maar een deel van dat bos, en nu zie je ook mijn deel erbij.” Ik denk meteen dat als er dus een andere kabouter zou zijn of een elfje die dit zelfde zou doen ik misschien nog wel veel meer dingen te zien zou krijgen. Terwijl ik achter Kreukelbaard aan loop begin ik inderdaad plekken te zien die ik me herinner.  Het paadje wordt langzamer breder en komt uit op een mooi zandpad waar Kreukelbaard naast me komt lopen. “Zo, welkom in mijn bos” zegt hij. “Eerst maar eens naar mijn huisje voor een kop koffie.” Kreukelbaard loopt naar een oude dode boom die vol zit met paddenstoelen, van die platte zwammen die als afdakjes op de stam zitten. De boom was halverwege afgebroken en helemaal kaal. Kreukelbaard stapte op de eerste zwam en toen de tweede en gebruikte de zwammen als een trap om de boom in te klimmen. Hij keek achterom en vroeg of ik nog kwam of niet. Maar….” zei ik, “ik ben toch veel te groot en te zwaar om op die zwammen te gaan staan, dan gaan ze stuk.” Kreukelbaard lachte en zei: ”Kijk nou eens naar jezelf, waarom denk je dat alles anders is in het bos wat je al lang kent.” Tot mijn verbazing zag ik dat ik tijdens het lopen kleiner was geworden, net zo klein of groot, als kabouter Kreukelbaard. Hoe kan dit, dacht ik en ik raakte een beetje bang. Hoe moet dat straks als ik weer naar huis moet? “Ach maak je niet druk, straks ben je weer jezelf, hoe wilde je anders met me mee in mijn huisje, nou kom op, klimmen” riep Kreukelbaard. Ik besloot maar te doen wat hij me vroeg en voorzichtig ging ik op de eerste paddenstoel staan. Dat ging goed, deze brak niet af, en al gauw was ik bij Kreukelbaard aangekomen die intussen voor een soort

deurtje stond. We gingen naar binnen en aan de binnenkant van de stam liep weer een trapje naar beneden. Beneden zag ik een heel gezellige huiskamer. Kreukelbaard was al koffie aan het zetten, het rook heerlijk. Ik keek eens even rond in het huisje en zag al gauw dat het kabouterleven best wel lijkt op een mensenleven, alleen was alles dus kleiner. Ik keek uit het raampje en merkte dat we halverwege de boom waren want ik had een leuk uitzicht door het bos. Kreukelbaard kwam met de koffie, en vroeg me of ik het naar mijn zin had. Ik zei hem dat ik van de ene verbazing in de andere viel en het heel fijn vond dat ik hem mocht bezoeken. Kreukelbaard zat aan zijn koffie te nippen en zat duidelijk te genieten. “Ja” zei hij, ”het wordt tijd dat er eens iemand met mij mee loopt zodat men mijn verhaal kan horen, en daarom heb ik jou uitgekozen.” “Waarom mij dan?” vroeg ik. “Dat is heel gemakkelijk, omdat jij nog gelooft in kabouters, elfjes en andere wezens uit het bos, omdat jij nog kan genieten als je door het bos loopt en, misschien wel het belangrijkste, omdat jij eigenlijk ook heel stiekem wel eens zegt dat je nu wel eens een kabouter, elfje, heks of fee zou willen zien. Nou hier ben ik dan.” Ik wist niet wat ik moest zeggen, maar hij had wel gelijk. Vaak heb ik ervan gedroomd om in een sprookje te leven, samen met alle leuke en lieve wezentjes die daarin voorkomen. “Ja, en ook de wat minder lieve wezentjes hè, want die bestaan ook en die krijg je ook te zien als het zover is.” Oh oh waar ben ik aan begonnen. Het zal mij benieuwen wat dit voor een avontuur wordt. “En ik wil” zei Kreukelbaard, “dat je van elke tocht die we maken, van elk avontuur wat jij met mij meemaakt , een verhaal schrijft. Een verhaal voor de kinderen die nog in ons geloven, zodat ze het kunnen doorvertellen en er meer kinderen nieuwsgierig worden. En dat de grote mensen, de volwassenen, ook nieuwsgierig worden en het kind in henzelf de kans gaan geven om de verhalen te lezen, te vertellen of voor te lezen. Want het wordt tijd dat iedereen weer een beetje terug komt naar de mooie dingen van de natuur, van het bijzondere leven, van hoe het ook kan zijn.“ “Ok, dat is beloofd” zei ik en ik slurpte van de hete koffie nog niet wetende waar dit me allemaal zou brengen en wat me te wachten stond. De koffie smaakte wel anders merkte ik. Kreukelbaard moest mijn gezicht gezien hebben en zei: ”Dit is echte koffie, zonder chemische middelen maar zo van de natuur, gemaakt van eikeltjes, door elfjes. Eikeltjeskoffie. Daar krijg je energie van.”
Tijdens het koffiedrinken vertelde Kreukelbaard wat we allemaal konden gaan doen. Het was zijn idee dat ik zo vaak zou komen als mogelijk was en dat we wel zouden zien wat er allemaal zou gaan gebeuren. We gingen in ieder geval een keer naar de andere kabouters, naar de dieren van het bos om die te leren kennen. We gingen de bomen, de planten en de vruchten van het bos leren kennen en we gingen ook de aller-gewoonste dingen doen die kabouters allemaal doen. Kortom, ik zou een leven krijgen als een kabouter onder de kabouters. Meewerken, meefeesten, mee eten en drinken en zelfs ook blijven slapen in het bos. Ik werd heel enthousiast bij dit idee en vertelde Kreukelbaard dat ik het een hele eer vond om dit mee te mogen maken. Op dat moment stond hij op en vertelde me dat het tijd werd om terug te gaan. De volgende keer kon ik wel wat langer blijven maar voor de eerste keer was dit wel voldoende. ”Je hebt zo best al wat om op te gaan schrijven. Doe je best en denk vooral niet te veel na als je schrijft.” “OK” zei ik en ik liep hem achterna op weg naar buiten, via de trap, de paddenstoelen aan de boomstam en voor ik het wist stond ik weer aan de rand van het bos waar ik begonnen was. Ik keek naar mezelf bezorgd om mijn lengte, maar ik had gelukkig weer mijn eigen lengte terug. Ik wilde nog vragen wanneer ik hem weer zou zien maar Kreukelbaard was al weer weg. Hè verdikkeme dacht ik, nou weet ik niet wanneer en waar ik hem weer kan ontmoeten. Ik hoorde ineens in mijn hoofd een klein stemmetje zeggen: ”Dat merk je vanzelf wel. Hahahaha”.” Kreukelbaard is echt een grappig mannetje, met veel trucjes, maar ook wel een beetje een pestkoppie. “Hahahaha” hoorde ik weer in de verte in mijn hoofd.

Een kleine gift van mij aan jou

In april 2015 schreef ik al over mijn uitgekomen dromen. Toen al was ik verbaasd dat zoveel waarvan ik altijd dagdroomde werkelijkheid was geworden. Mijn werk, mijn privé-leven, mijn fantasieën. Ik heb zelfs een boek geschreven wat geheel onverwacht bij een heleboel mensen, volwassenen en kinderen, aansloeg.

Maar intussen zijn we weer 3 jaar verder en ook in deze laatste jaren is er weer veel gecreëerd waarvan we droomden. Het grootste wonder is dat we zijn verhuisd naar een nieuw huis waarover we allebei alleen maar konden fantaseren. Alles maar dan ook echt alles klopte en we zijn getuigen geweest van een bijzondere synchroniciteit in de tijd.
In een half jaar tijd per ongeluk tegen deze droomwoning aangelopen, deze gekocht, onze oude woning verkocht, de juiste mensen op ons pad kunnen verwelkomen die ons behulpzaam waren met alle werkzaamheden, etc etc. Ik zal u de details besparen maar het leek wel of het hele universum alles had voorbereid om ons ter wille te zijn.

De overvloed kan niet op en blijft stromen. Daarom dacht ik u een beetje mee te laten profiteren van deze overvloed en heb ik besloten om het toen gepubliceerde boek nu met u te delen. Ik heb er geen voorwaarden aan verbonden alleen dat u er geen misbruik van maakt en dat u zich laat inspireren om ook verhaaltjes te gaan verzinnen voor uw kinderen of kleinkinderen.

Ik hoop dat u het een leuk idee vindt en zo ja dan hoor ik het graag. Als u interesse heeft blijf dan deze site in de gaten houden. Als eerste zal ik de 20 hoofdstukken van "De Kreukelbaardkronieken" delen. Daarna volgen allerlei andere verhalen die ooit uit mijn fantasie zijn ontsprongen.

Ik schat dat ik elke twee weken een verhaal hier op dit platform ga neerzetten.

Ik wens u veel plezier met alle verhaaltjes.

Oh ja, ik zou het op prijs stellen als u me laat weten hoe u de verhaaltjes ervaart en of u ze voor u zelf leest of ook voor uw (klein)kinderen.

Hoezo slachtoffer?

Feed back? Let me know please!



Eindelijk weer eens zin, tijd en inspiratie om iets te schrijven. En dat gaat over iets wat ik vandaag meemaakte, nee eigenlijk moet ik zeggen wat ik vandaag ineens besefte.
Wat was het geval?

Zoals velen weten doe ik af en toe een dienst als Mobiel Assistent / Chauffeur bij de Stichting Mobiele Artsen Service Haaglanden (SMASH). Daar zien we vele patiënten die hulp nodig hebben, acuut en minder acuut. 

En ik gebruik expres het woord patient. Want vandaag kwam ik een oud collega van de brandweer tegen met wie ik vaak heb samengewerkt. We hebben samen nog diverse opleidingen bij de brandweer gegeven. En ik hoorde hem praten over een slachtoffer. Een woord dat ik zelf ook oh zo vaak heb gebruikt en geroepen tegen de collega's die ik een brandend pand in stuurde. Maar nu was dat woord niet zo op zijn plaats, althans zo voelde het. Alleen had ik even geen tijd om er verder over na te denken of om me te realiseren waarom dat zo voelde. Pas later, al rijdende naar de volgende patient, werd me langzaam duidelijk wat het was.

Wat is dat eigenlijk voor een woord: "slachtoffer". Het bestaat uit twee losse woorden: slacht en offer. Bizar toch? Hoezo is iemand die gewond is geraakt een mengelmoes van iets wat "geslacht" is of een "offer" is? 

Na een beetje rond googelen werd het duidelijk dat je heden ten dage dit woord als geheel moet zien en niet als twee losse woorden. En het werd vroeger gebruikt om aan te duiden dat iets of iemand gedood (geslacht) werd als offer voor de goden. 
Tegenwoordig is een slachtoffer een persoon die onderhevig is geweest aan een ernstige ervaring zoals bedreiging of ongeval. Ik citeer:

" Slachtoffer is een persoon die een schokkende gebeurtenis (buiten de gebruikelijke menselijke ervaring) heeft meegemaakt, daarvan getuige is geweest of erover gehoord heeft en daarop met een intens gevoel van machteloosheid en intense angst heeft gereageerd. Het gaat om normale reacties op een abnormale gebeurtenis waarbij de eigen beleving van het slachtoffer voornamelijk de impact van de gebeurtenis bepaalt.

Dit is echter niet de oorspronkelijke, in onbruik geraakte, betekenis van het woord: het wezen (dier of mens) dat geslacht wordt ten offer aan een godheid. 

Het mag dan wel een veel gebruikt woord zijn geworden maar ik prefereer nu toch liever het woord "patient" om iemand aan te duiden die de hulp nodig heeft van een hulpverlener.
En nu ik er over denk gebruik ik dit woord toch al weinig omdat ik de persoon die hulp nodig heeft altijd met meneer, mevrouw, dame of man of kind blijf betitelen, en vaak nog met de naam er bij. Per slot van rekening stel ik mezelf ook altijd voor met mijn functie als assistent van de arts. Ik zie gewoon dat de persoon die om hulp vraagt dat erg prettig vindt. Kleine moeite, grote impact.

Veilige en gezonde groetjes!
Peter

New Masters

Feed back? Let me know please!

The moment I am writing this, a new friend is lying at my feet.
His name is Doedie and he is exactly 10 weeks old.

The past year was a year of great change.
My wife Anna and I became grandparents of a lovely granddaughter named Jinthe. This week we will celebrate her first birthday. This young lady brought an incredible amount of joy in our life and at the same time some minor challenges. As from 4 months we started a regular scheme of babysitting and we were confronted with changing diapers and feeding her daily amount of favorite drink. Somehow and somewhere I lost these skills. During the next eight months, apart from the joy seeing her smile and hearing her little cries, I found out that this little human already understood the magic of non verbal communication. She is so clever that she exactly knew how to manipulate me. And she knew exactly how far she could go. Where words did not work thoughts did, sometimes even better.

In these first eight months being with us on a regular basis it turned out she was a hell of a master for us. The teachings are great, sometimes easy and sometimes difficult. The difficulty lies in the flexibility of the way I can adapt a new insight. The moment I completely understand what she wants or not, or what she needs, she smiles at me with eyes that can see right through me. One important message she had for me is that I needed to protect my borders, to stay stop at the right time and say it
with the right loving and powerful energy. When my whole being was in line with my thoughts, she accepted it and all was ok again.



Beginning of April we received the message that we could fetch our new friend Doedie. He is a dark brown Labradoodle and while I am writing this he is lying at my feet looking at me with his dark brown eyes. This little guy has a strong character and also knows exactly what he wants. And again I find my master in him by the teachings of what do I allow and what not. Especially when he has that look in his eyes with his little head a bit to the side, saying "don't you think I am adorable and won't you give me what I want?"
We need to learn him all the things he needs to become a dog that can be relied on in every situation. During these exercises my patience is tested and patience was not one of my strongest points in the past. I thought that I was well underway with this item but it seems that all old lessons are being touched again  by the behavior of Doedie. It is just as if Doedie wants to make sure that I have made the right decisions and wants me again to decide which part of me I prefer to continue with.

Both Doedie and Jinthe want to take part in the beginning of a new chapter in my life. A chapter full of desires coming true. And I recently learned that desires summons Life Force, that wonderful dreams are getting real and becoming my truth. I have seen that happening more than once, in fact my whole life long, only I didn't quit understood the mechanism behind it. With the assistance of Jinthe and Doedie I am starting to see that the creation process is a process that starts by taking action in a direction, no matter what direction, as long as the end goal is crisp and clear. With that I mean that I have to be very clear in what I want, what I like and to go completely for that, without any hesitation. My whole being needs to be in line with what I want, and that is physically, mentally and spiritually. If I look back to the moments my desires were created quick and easy, I am starting to understand this mechanism. It is so easy that sometimes I myself can not believe it. And that makes that I need some more time to create hahaha.

I am grateful to experience the unconditional love of a child and an animal. Grateful to have wonderful people around me and a very very great privilege to be married to someone who can be my love, my wife, my friend, my mate, my helping hand and my coach at the same time. And she is saying that of me, I know! We together summon life to flow through us not only by asking, but also by coming into motion like having our weekly Argentinian Tango lessons.

It is not important how you reach your goals as long as you are in action towards them. The Universe is our navigator and shows us the best and most beautiful route.

Gratitude or Appreciation

Dutch text underneath, Nederlandse tekst onderaan.

Yep, I am back again with some little words I would like to share.
I've been away for quite a period now. When I began writing these stories I thought it would be nice to have one every month. But on the way it became more and more a burden. And I found myself looking for stories that never were finished because I found them not real enough, they were not stories right out of my life and heart. And integrity is one of my keywords! So more and more time between the stories helped me to come back to the real life event stories, my life stories.
Another thing I became aware of is that the stories could be shorter and that I had to translate them in both Dutch and English. Many like to read in Dutch but I know there are many overseas readers as well.
So let's start with this new beginning, because so it feels after being severe ill for days. Recovering from that, a new kind of clarity is entering in my head.

Last months I realized that I was often using the word "gratitude". When I also ran across the word "appreciation" I felt the urge to examine this for myself. Why was I triggered and what is the difference between those words?

I was astonished to find out the following.

For me the word Gratitude means that I am grateful, thankful for what I have accomplished. That sometimes implies that I had to work hard for it, or even had to fight for it and that it was not easy all the times, that it sometimes took me a long time to achieve it, and that I now at last can enjoy it.

Appreciation is more a kind of being deeply honored for what is here, for what is given and accepted, for what I have already, what I see, smell, feel and experience. From there joy and passion rises and attention is focussed on the beauty of it. It feels worthy, right on time, sometimes unexpected and always for the good of me and others. It was wat I ever intentionally dreamed of and hoped for. And then it is there without any struggle. Like it should be that way and life is intended to be so.

The important difference between the two is that with Gratitude there might always the possibility that there is a less positive energy sticked to it. That means if we want more of it we need to undergo the same hard work or battle.
While with Appreciation it is more like a realizing that I am worth it to reach that I want, and that the Universe is picking up my positive dreams and thinking, just to make it happen, WITHOUT EFFORT!!

And this is what I am playing with right now! And I can guarantee you will be hearing more cause the signs are that this is working!!

Love you all, keep up the beautiful dreams and think big!

Yep, daar ben ik dan weer met een schrijven dat ik graag met jullie wil delen. Ik ben een aardig tijdje weggeweest van dit medium. Toen ik hier begon met schrijven dacht ik dat het leuk zou zijn elke maand een verhaal te hebben. Maar het werd steeds meer tot last om dit voor elkaar te krijgen. Ik zag mezelf naar gebeurtenissen zoeken waar ik een verhaal over kon schrijven. En eenmaal begonnen kwamen de verhalen nooit af, ik vond ze niet echt genoeg, niet goed genoeg. Ze kwamen niet recht uit mijn hart, uit mijn eigen leven en ervaring. En integriteit is een van mijn kernwoorden. Uiteindelijk zorgden de langere periodes tussen de verhalen in dat ik weer mijn eigen verhaallijn kon oppakken. En iets anders wat ik leerde is dat ik het tweetalig moest gaan doen omdat nu eenmaal veel van mijn kennissen en vrienden graag in het Nederlands lezen maar ik ook veel volgers heb in het buitenland.
Dus bij deze, een nieuw begin, want zo voelt het na een periode van goed ziek te zijn geweest. Het lijkt alsof er een nieuw soort helderheid zich van mij meester maakt.

De laatste maanden realiseerde ik me steeds vaker dat ik het woord "Dankbaarheid" gebruikte. En toen ik het woord "Appreciatie" ook nog eens bewust tegenkwam voelde ik de noodzaak om dit eens nader voor mezelf te onderzoeken. Waarom werd ik getriggerd en wat is voor mij het verschil tussen deze twee woorden.

Het woord Dankbaarheid betekent voor mij iets van erkentelijkheid of dankbaar zijn voor hetgeen bereikt is. Dat houdt meteen in dat er ergens hard voor gewerkt is, voor gestreden is en dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend of makkelijk verkregen hoeft te zijn. Dat het soms lang duurde voor ik het bereikte en dat nu het zover was ik er eindelijk van mocht gaan genieten.

Bij het woord Appreciatie heb ik meer iets van waardering en diepe verering voor wat er al is, voor wat is gegeven en geaccepteerd, voor wat ik heb, wat ik voel, zie, ruik en ervaar. En van daaruit ontstaat er de vreugde en passie voor, en attentie wordt gefocust op de schoonheid van dat alles.
Het voelt waardig, precies op tijd, soms onverwacht en is altijd uit het beste voor mezelf en anderen. Iets waar ik altijd al op hoopte of van droomde. En dat het dan er opeens is, zonder enige moeite. Alsof het zo altijd heeft moeten zijn en dat het leven ook zo bedoeld is.

Het belangrijke verschil tussen deze twee zit hem in het feit dat bij dankbaarheid ik altijd een energie voel van de strijd en de energie die het gekost heeft. Dat betekent dat als ik meer van dit wil ik dus weer diezelfde energie moet ervaren. Terwijl bij appreciatie het meer een energie is van dat ik het waard ben om te bereiken of verkrijgen van wat ik wil, en dat het universum deze positieve gedachten en dromen oppikt en het verwezenlijkt, ZONDER ENIGE MOEITE!!

En dit is waar ik nu tegenwoordig mee aan het spelen ben. En ik garandeer je dat je er meer van gaat horen want de tekenen zijn er volop.

Hou van jullie allemaal, blijf je mooie dromen dromen en denk groots!!!

Bruises

Feed back? Let me know please!

The heart is bleeding, the body is bruised. What is going on? It is time to stop, to breath deeply and let all what is here be accepted.
A lot of people are going through difficult times right now. Me too. I would not be honest if I say that it is always sunshine and fun and all what some of us always tend to say. No. I am human and my body is responding to all kind of events I see, I hear, I feel. Most of the time I am focussed on the nice and positive things. Sometimes it becomes difficult and focus is fading towards the less beautiful parts of life and problematic things. With all the emotions that come along with them.
Today is such a day. A day that all that doesn't work for me comes together. That all the pain I have seen and felt is flowing over. That all the patience I ever had is lost and loads of negative feelings are coming out. This is not me, this is not what I am and yet it needs to be done, although I do not like it.

Speaking out, finding solutions, asking for help and assistance in my prayers. I know I can do it. And immediately doubts are rising. What about creation and manifestation? Why did I create this, which lessons are to be learnt?

I continue daily life with the knowing this can be solved. I trust and I have the confidence that magic is just around the corner. I will open up and allow the energy to flow through me. But please let it be done soon, thank you.

As the artist who made this said:
You can look behind and see all the flowers you left behind or you can look behind and feel chased by the flowers.

As for now it is the latter for me. I feel chased by something beautiful only I can not yet see the beauty in it!

Why would I write?

Feed back? You are welcome to let me know please!

Again I feel the urge to write. But why would I write? So much has already been written, so much already been said. What would be the contribution of that what I would write or say?
I do not know. I do not know if it will contribute anything to your life or someone else’s life.
One thing is for sure: I feel the urge and that must have a reason! So why not doing it, just writing without a goal, without anything to have to accomplish or to prove. Just because I feel that it feels good.
And while writing the story develops into something that wants to be said from within me and wants to be heard by myself. Something that needs to become conscious. The experience of experiencing.
And suddenly I realize that for the last weeks I have been looking for reasons and subjects to write something. And nothing came up, nothing was important to share I thought. And now the message to self is that it is not to share but to let the unconscious speak freely, to listen to it, to watch it unfolding in the way it manifests and to experience the magic in it.
What is the magic than? I would ask. The magic is in the way the energy of the words will flow. Let myself be surprised of where the words will go and what they will accomplish. Nothing to be achieved and yet everything to be allowed.
The words flowing out are feeling kind of sacred, because right at this moment there is a relief of believe. I am on purpose and what I do is on purpose, no matter what or how. I am who I am and I do what I do in my way. That what I thought was keeping me away from writing, is back with a lightness that I remember and recognize so good. 

Connecting  words to sentences and share them with others with a light heart is what I like to do.
So happy and delighted, with loving kindness I share my experience with you.

Do whatever you want to do with it or let be done what may be done. I feel blessed and connected.
I love being the experience although I sometimes not understand immediately what it is all about.

I love living in the experience and I wish you the same.

From heart to heart with Love, Light and Laughter....

Peter